|
ผมรับโทรศัพท์จากรุ่นพี่ที่ทำงานใหม่ซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยฯ โทรมาถามว่า
คนที่ทำหน้าที่นันทนาการบนรถติดธุระ น้องช่วยไปแทนได้มั้ย พรุ่งนี้นะ รถออกตอนหกโมงเช้า
ถามเองนัดเองเสร็จสรรพเลย
ด้วยเหตุผลและความลังเลใจนานัปการ งานที่ใหม่ก็ยังไม่เตรียม ของในห้องที่เพิ่งขนกลับจากตะกั่วป่าก็ยังสุมๆ กันอยู่กลางห้อง (ซึ่งสามารถฟังคำพรรณนาความรกเพิ่มเติมได้จากเวปมาสเตอร์) ทำให้ผมตอบออกไปแบบไม่ต้องคิดเลยว่า
ฟรีเหรอ ไปครับ
นี่เองคือที่มาของการเดินทางเที่ยวนี้
เส้นทางและภาระหน้าที่ทั้งหมดผมเพิ่งมาทราบตอนขนกระเป๋าขึ้นรถในวันรุ่งขึ้น ฟังๆ ดูค่อนข้างโหดสำหรับคนที่ไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย ไหนจะต้องคอยตรวจนับและดูแลเด็กๆ ซึ่งน่าจะเรียกว่าลูกลิงที่สูงประมาณ เมตรห้าสิบเซน เกือบ 60 ชีวิต ไหนจะต้องเตรียมเกมไว้เอนเตอร์เทนบนรถอีก
แต่ก็โชคดีบนความโชคร้ายจริงๆ ที่เด็กๆ ทุกคนเตรียมวีซีดีหนัง มาเกือบทุกคน หนังผสยองขวัญทั้งนั้น อะไรมันจะซาดิสม์มาโซคิสพร้อมกันได้ทั้งคันรถ ไปเหนือคราวนี้หนังผีเรื่องไหนไม่เคยดู ไม่ได้ดู (และไม่อยากดู) ได้ดูหมด จบเรื่องโน้นต่อเรื่องนี้ ดูไปดูมาพอครบ เอ้าเวียนกลับมาดูรอบสองอีก ไอ้ผมมันจะอ้วกเพราะเมารถอยู่รอมร่อ ลำโพงดันจ่อตรงหัวหลับไม่ลงเอาเลยจริงๆ ที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้น คือแวะที่ร้านสะดวกซื้อที่ปั้มน้ำมันไหนเป็นต้องหาหนังผีขึ้นมาอีกประมาณคนละ 2 ถึง 3 เรื่องเลย ไอ้ที่ติดตาสุดๆ ก็ โคลิค เด็กเห็นผี ตอนใกล้จบตัวแม่เปิดประตูกระแทกหัวเพื่อนมันไปจิ้มกะที่กันประตูกระแทก... นอนติดอยู่ตรงนั้นเลย... โอ้ว... รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันทีเลย (ปัจจุบันนี้ผมยังฝันร้ายถึงภาพนั้นไม่หายเลยจะสองเดือนแล้วล่ะ)
| 
