กาลครั้งหนึ่ง เมื่อวานนี้

ย้อนถอยหลังกลับไป 9 ปีที่แล้ว โรงเรียนแห่งหนึ่ง ในจังหวัดภูเก็ต ที่มีชื่อว่า ภูเก็ตวิทยาลัย...

ผมซึ่งเป็นเด็กนักเรียนตัวเล็กๆคนนึง ที่วันๆ เอาแต่วาดการ์ตูน ได้ย้ายที่นั่งจากเก้าอี้แถวเดี่ยวริมหน้าต่างมานั่งข้างๆ ตี๋หัวเกรียน แถวสองกลางห้อง ซึ่งเป็นที่ว่าง ไม่มีใครนั่ง....นั่นคือจุดเริ่มต้น

ตี๋หัวเกรียนนั่นก็คือ วิตตี้ (หรือ เหว่ย ในปัจจุบัน) ชอบวาดการ์ตูนเหมือนผม ....ก็ไม่รู้อีท่าไหนคุยไปคุยมาถูกคอ เราก็เลยกลายเป็นซี๊ปึ๊กกันตั้งแต่วันนั้น ...

เหว่ยจะเป็นคนที่เงียบๆนะครับ (ปัจจุบันนี้โฉ่งฉ่างแล้ว) ค่อนข้างจะตั้งใจเรียน แต่ก็เก่งแค่เพียงคณิตศาสตร์อย่างเดียว อย่างอื่นก็ทั่วไปๆ ( ยกเว้น วิชาพละ ผมสู้เค้าไม่ได้ ) และเค้าก็เป็นคนเดียวในห้อง ที่เอาข้าวห่อและขวดน้ำ (ขวดนมเมจิ) มาทานที่โรงเรียน ซึ่งก็โดนเพื่อนๆ ซึ่งเป็นที่รักของเค้าตอดไปประมาณ 40% ของปริมาณทุกวัน รวมทั้งผมด้วย อิอิอิ....

...เรากลับบ้านกันทางเดียวกันประจำ บ้านผมกับบ้านเหว่ย อยู่ห่างกันไม่ถึง 800 เมตร ก็ขี่จักรยานไปเที่ยวบ้านกันบ่อยๆ เดินไปก็มี

กลับมาที่ห้องเรียนกันต่อนะครับ...

โต๊ะข้างๆวิตตี้นั้น เป็นโต๊ะของหัวหน้าห้องที่ชื่อ "นิติ" นั่งคิ้วดกดำ สงบเสงี่ยมจนเพื่อนๆทุกคนในห้องเกรงใจ เลยดูเหมือน จะไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่ ....แต่ผมก็คุยกับเค้าได้ครับ

นิติ เป็นคนที่ค่อนข้างจะขรึมๆ พูดน้อย (ต่อยหนัก -_-") ชอบวากการ์ตูนเหมือน ๆ กันกับผม แต่ของเค้าจะออกไปทางแนว ดรากอนบอล ปล่อยพลังซะเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งผมวาดไม่ได้อย่างเค้าอ่ะ

...ผมเคยขี่จักรยานไปเที่ยวที่บ้านของนิติ ตามคำชวนของเค้า ก็ได้รู้มาอีกอย่างว่า นิติ ก็ชอบเล่นเกมพอๆ กับวาดการ์ตูนเลย อาก๋งของนิติใจดีมากเลยครับ วันนั้นผมกับวิตตี้ได้ขนมกลับมาเพียบ

ถัดจากโต๊ะของผมไปทางด้านหลังซ้ายมือ

มองไปก็จะเจอเก้าอี้ว่างๆ ซึ่งเจ้าของโต๊ะหายหัวประจำ
โต๊ะนี้เป็นของนาย "สน" ครับ

สนเค้าออกจะเป็นคนที่มีกิจกรรมรัดตัวอยู่ตลอดเทอม ซึ่งเค้าก็บริหารเวลาด้วยการโดดเรียน ไปซ้อมดนตรีเป็นประจำ เพราะ สนเป็นนักดนตรีวงโยฯ ของโรงเรียนครับ

นายสนเนี่ยจะว่าไปแล้วเค้าก็ออกจะทำตัวลึกลับ ชอบเล่นบาส และก็ชอบวาดการ์ตูน มีอยู่ครั้งนึง ผมก็เคยสอนเค้าวาดการ์ตูนด้วยล่ะ แต่เค้าก็ตอบแทนผมโดย เอาสมุดการ์ตูนผมไปทำหายพร้อมๆ กันกับ กระเป๋านักเรียนของเค้า...... ผมงี้น้ำตาแทบไหลนั่งวาดมาหลายเดือน แต่ผมก็ไม่ได้โกรธเค้าหรอกนะ

........


โต๊ะข้างหลังผม

ก็มีอีกคนนึง ที่ชอบชะโงกหัวมาขอลอกการบ้านเลข เป็นประจำ เค้าชื่อมีชื่อว่า " ว่อง " (เรียกกันตามคำนำหน้านามสกุลเค้า)

รายนี้บ้าบาสฯ ครับ หลงไหลคลั่งไค้ลกับไอ้เจ้าลูกกลมๆ กลิ้งๆ ดึ๋งๆ เลย์อัพได้ทั้งวัน .. ไม่มีวิชาไหนที่เค้าทำได้ดีเท่ากับวิชาพละ อีกแล้ว....วันไหนหาเค้าไม่เจอในห้องเรียน ให้ลองมามองหาแถว ๆ สนามบาสข้างอาคารหนึ่งดูนะครับ เค้าอยู่นี่ประจำ

ว่องเป็นคนที่สอนให้ผมได้รู้จักเล่นกีฬากับเค้าบ้าง ว่องสอนบาสให้ผม ผมก็สอนเค้าวาดการ์ตูน ผลัดกัน แต่ท้ายสุดแล้ว พรสวรรค์มันแลกกันไม่ได้ สรุปคือ ว่องก็ไม่ได้วาดรูปเก่งขึ้น ส่วนผมก็ยังเล่นบาสได้ห่วยเหมือนเดิม

และก็โต๊ะข้างๆ ว่อง

ก็มีอีกนายนึง...เค้าคือ " ปลิ้น "
รายนี้ชือแปลกครับ แต่ก็อย่างสงสัยเลยว่ามีที่มาที่ไป ยังไงเลยนะ

ผมนึกถึง ปลิ้น ทีไรผมก็นึกถึงน้ำมะพร้าวแช่เย็นใส่ขวด ราคาห้าบาททุกที เพราะเค้าชอบกินครับ ถึงขนาดไปท้าดวล กับเพื่อนฝูงแข่งชู๊ตบาส โดยเอาน้ำมะพร้าวเป็นเดิมพัน
*** โปรดสังเกตทรงผมของเค้าให้ดีนะครับ ตรงที่แสกกลาง ด้านหน้า จะเป็นรูปคล้าย ๆ กับทางมะพร้าวแปะอยู่ มองดีๆ

และสุดท้ายจริงๆ โต๊ะถัดไปข้างหน้าสองแถว

เป็นโต๊ะของ " ธวัชชัย "

ให้นึกถึงเค้าผมก็คงนึกแง่ดีไม่ออก ผมว่าเค้าค่อนข้างจะซกมกนะ (ตอน ม.3 หูดเต็มมือ) ผมก็เลยจับเค้ามาใส่คาเร็คเตอร์ให้ลามก ๆ แล้วก็วาดออกมาเป็นตัวประกอบใน การ์ตูน forever ในภาคแรกเรตติ้ง เค้ากระฉูดไม่เบา อือม์.......